Από τότε που έγινε η σύσταση της «εταιρίας ληστών» στην Washington D.C. το 1995, τους έχω συνδυάσει περισσότερο με ένα είδος Ρομπέν των Δασών, παρά με κοινούς ληστές. Κι αυτό επειδή δεν ξέρω από πού και τί ακριβώς κλέβουν, αλλά σίγουρα όταν είναι να δώσουν στο κοινό, o Rob Garza και ο  Eric Hilton γίνονται πολύ γενναιόδωροι.

Δεν ξέρω τί να πρωτοθυμηθώ, το The Mirror Conspiracy, το The Richest Man in Babylon, ή το The Cosmic Game και το Versions; Ακούσματα απ’ όλο τον κόσμο συνδυασμένα με ηλεκτρονικούς ήχους και φωνές τόσο ζεστές που όταν ακούω κάποια καινούρια τους δουλειά για πρώτη φορά , πέφτουν όλες οι μουσικές μου αντιστάσεις (συνήθως χρειάζεται να ακούσω κάτι 4-5 φορές μέχρι να το εκτιμήσω).

Κομμάτια όπως το Lebanese Blonde, το Facing East, το Until The Morning είναι πλέον κλασσικά και τα αναγνωρίζουν ακόμη κι όσοι δεν ξέρουν το συγκρότημα, ενώ ο ήχος τους, παρά το γεγονός ότι είναι μίξη πάρα πολλών μουσικών ειδών, είναι τόσο μοναδικός που ξεχωρίζεις ότι πρόκειται γι’ αυτούς από το πρώτο άκουσμα.

Πριν από λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου το καινούριο τους άλμπουμ με τίτλο Radio Retaliation. Ίσως να τους αδικώ λίγο, αλλά αυτό που με ενθουσίασε στο συγκεκριμένο άλμπουμ δεν ήταν η μουσική τους. Το στοιχείο που τους ανέβασε ακόμη περισσότερο στη συνείδησή μου είναι η πολιτική τους άποψη την οποία για ακόμη μια φορά τολμούν να βγάλουν προς τα έξω. Τα κομμάτια του Radio Retaliation μας δίνουν μια γεύση από επανάσταση και μια σιγουριά για το ότι υπάρχουν σε όλη την υφήλιο άνθρωποι που θα έχουν τα κότσια να αντισταθούν στα κακώς κείμενα του κόσμου, με όποια μέσα διαθέτουν.

Πάρτε μια δόση από το καινούριο album με το Sound the Alarm…

[audio=http://www.fileden.com/files/2007/6/7/1152988/Thievery%20Corporation%20-%20Sound%20The%20Alarm.mp3]

…γιατί αυτοί οι τύποι λοιπόν, βρίσκονται ήδη στη χώρα μας και θα κανονίσουν να περάσετε υπέροχα, σήμερα (10/10) στο Principal Club Theater της Θεσσαλονίκης κι αύριο (11/10) στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη στην Αθήνα.