“Το περιστατικό συνέβη σε πραγματικό πρόσωπο και αυτό το πρόσωπο ήμουν εγω. Είχα πάει στο σταθμό να πάρω το τρένο. Ήταν Απρίλης του 1976, στο Κεμπριτζ της Αγγλίας. Είχα φτάσει πολύ νωρίς, λάθος υπολογισμός της ώρας.

Πήγα και αγόρασα εφημερίδα για να λύσω το σταυρόλεξο κι ένα ποτήρι καφέ κι ένα πακέτο μπισκότα. Κάθισα σε ένα από τα τραπεζάκια.

Θέλω να φανταστείτε το σκηνικό. Είναι πολύ σημαντικό να έχετε μια καθαρή εικόνα στο μυαλό σας.Έχουμε το τραπεζάκι, την εφημερίδα, το ποτήρι με τον καφέ, το πακέτο με τα μπισκότα.

Υπάρχει ένας τύπος στην άλλη μεριά του τραπεζιού που κάθομαι, φυσιολογικότατος τύπος, φοράει κοστούμι δουλειάς γραφείου και έχει μαζί του κι έναν χαρτοφύλακα.

Δεν φαινόταν ότι θα κάνει κάτι περίεργο. Αυτό που έκανε, ήταν το εξής: ξαφνικά έγειρε μπροστά, σήκωσε το πακέτο με τα μπισκότα, το άνοιξε, πήρε ένα μπισκότο και το έφαγε!

Τώρα αυτό, πρέπει να ομολογήσω, είναι κάτι το οποίο οι Βρετανοί δεν ξέρουν να χειρίζονται και πολύ καλά. Δεν υπάρχει κάτι στο ιστορικό μας, στην ανατροφή μας, ή στην εκπαίδευσή μας που να σε διδάσκει τί να κάνεις όταν κάποιος κλέβει τα μπισκότα σου στα καλά καθούμενα.

Ξέρετε τί θα γινόταν αν αυτό συνέβαινε στο νότιο-κεντρικό Λος Άντζελες. Θα είχαμε σίγουρα πιστολίδι, ελικόπτερα, το CNN, ξέρετε…
Αλλά τελικά, έκανα ό,τι θα έκανε κάθε κλασσικός Άγγλος: Το αγνόησα. Και συνέχισα να διαβάζω την εφημερίδα, ήπια μια γουλιά καφέ, προσπάθησα με μια απότομη κίνηση της εφημερίδας να δείξω ένα σημάδι εκνευρισμού. Στο κάτω κάτω, τί άλλο θα μπορούσα να έχω κάνει;

Στο τέλος αποφάσισα να μη δώσω συνέχεια και προσπάθησα πολύ ώστε να μην παρατηρήσω ότι το πακέτο με τα μπισκότα είχε “μυστηριωδώς” ανοιχτεί. Πήρα κι εγώ λοιπόν ένα μπισκότο. Σκέφτηκα ότι αυτό θα του έδινε να καταλάβει. Αλλά δεν πέρασε καλά καλά ένα λεπτό και το ξαναέκανε! Πήρε άλλο ένα μπισκότο.

Μην έχοντας αναφέρει κάτι την πρώτη φορά, μου ήταν λίγο δύσκολο να του πω κάτι την δεύτερη φορά που το έκανε.
π.χ. “Με συγχωρείτε, αλλα δεν μπορούσα να να μην παρατηρήσω ότι μου παίρνετε τα μπισκότα…”  Εννοώ, δεν γινόταν να το κάνω.

Συνεχίσαμε έτσι μέχρι να τελειώσει ολόκληρο το πακέτο. Όταν λέω ολόκληρο το πακέτο, εννοώ περίπου 7-8 μπισκότα μόνο, αλλά μου φάνηκε σαν αιωνιότητα. Έπαιρνε ένα, έπαιρνα ένα, έπαιρνε ένα, έπαιρνα ένα. Τελικά, στο τέλος, σηκώθηκε κι έφυγε.

Ανταλλάξαμε βλέμματα γεμάτα νόημα πριν φύγει και στο τέλος, ανακουφισμένος, έγειρα πίσω στην καρέκλα μου. Λίγα λεπτά αργότερα ερχόταν το τρένο μου, έτσι ήπια ότι είχε μείνει από τον καφέ μου, σηκώθηκα, μάζεψα την εφημερίδα μου και από κάτω από την εφημερίδα ήταν τα μπισκότα μου!

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στη συγκεκριμένη ιστορία είναι η αίσθηση ότι κάπου στην Αγγλία υπάρχει εδώ και 25 περίπου χρόνια, ένας απολύτως φυσιολογικός τύπος που έχει να λέει ακριβώς την ίδια ιστορία με εμένα, χωρίς όμως την τελευταία ατάκα…”

(Απόσπασμα από το “The Salmon of Doubt: Hitchhiking the Galaxy One Last Time” του Douglas Adams)