Λοιπόν, αυτό εδώ το geekουλο που φέρεται ώς διαχειριστής και αρθρογράφος του παρόντος, το έχει πει πολλές φορές, αλλά δυστυχώς κανείς δεν τον ακούει.

Υπάρχει εκεί βαθιά στην ψυχή ένα σημείο, το οποίο για να ενεργοποιηθεί θέλει δυο συναισθήματα που δεν μπορούν να συνυπάρξουν…

Μελαγχολία: Ονομάστηκε λένε ετσι από τον ορισμό που της έδωσε ο Ιπποκράτης τον 5ο αι. ως «μέλαινα χολή». Μάυρη χολή  δηλαδή. Είναι λένε η μάυρη όψη της λύπης, που υπάρχει χωρίς αιτία. Μια ασθένεια όμως που προξενεί εντυπώσεις επειδή συνοδεύεται από μια κρυφή γοητεία.

Αισιοδοξία: Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις, σύμφωνα με τον Paulo Coelho. Αυτός είναι και ο ορισμός της αισιοδοξίας.

Τι γίνεται όμως όταν κάποιος νιώθει και τα δυο συναισθήματα ταυτόχρονα; Πως ονομάζεται αυτό;

Αισιόδοξη μελαγχολία.

Και τούτο εδώ το geekουλο την αισθάνεται πολλές φορές, όταν ακούει τραγούδια σαν και αυτό:

Αυτό το τραγούδι είναι η βάση της νέας μου συλλογής, η οποία θα βγει στο blog λίαν συντόμως. Οι δύο αυτοί ξύλινοι τύποι και μια τύπισσα στον κόσμο της, μετά από πολύ καιρό, με έκαναν να μην μπορώ να κοιμηθώ και να χαζεύω έξω από το παράθυρο της ζωής μου…

She says: Don’t let go
Never give up, it’s such a wonderful life

Αφιερωμένο σε μια γνωριμία παρόμοια με αυτή που περιγράφει το τραγούδι…