Πριν από μερικές μέρες, γράφτηκε ένα post σε αυτό εδώ το ιστολόγιο με τίτλο “Θέλετε μια συμβουλή;“, το οποίο έλεγε μια ιστορία για μια ομιλία του Kurt Vonnegut προς τους απόφοιτους του MIT to 1997. Γράψτε άκυρο!
Ούτε ο Kurt Vonnegut είπε αυτά τα λόγια, ούτε οι απόφοιτοι του ΜΙΤ της κλάσης του ’97 τα άκουσαν. Γι’ αυτό και είχα γράψει τότε,  “λέγεται ότι απευθυνόταν από τον Kurt Vonnegut” – δεν ήμουν εντελώς βέβαιος. Κι επειδή εμείς εδώ δεν τραβάμε κανένα ζόρι με την αλήθεια, την αποκαθιστούμε αμέσως!
Το συγκεκριμένο κείμενο το έγραψε η αρθρογράφος Mary Schmich στη στήλη της για την εφημερίδα Chicago Tribune στις 01/06/1997.
Από την άλλη όμως, αισθάνομαι λίγο άσχημα γιατί σας χαλάω την όποια  θετική εικόνα φτιάξατε για τον κύριο Vonnegut (αυτό ισχύει για όσους δεν τον έχουν διαβάσει και φυσικά για όσους τους άρεσε το “Θέλετε μια συμβουλή;”). Σκοπεύω να επανορθώσω όμως με μια άλλη ιστορία, που αυτή τη φορά σίγουρα διηγήθηκε ο κύριος Vonnegut.
Λοιπόν, μια φορά κι ένα καιρό στη Νέα Υόρκη σε μια ομιλία του Kurt Vonnegut περί συγγραφής, ζωής και των πάντων-όλων, εξήγησε στο κοινό γιατί ο άνθρωπος έχει τόση ανάγκη από συναισθηματικό δράμα στη ζωή του…

Είπε, “Οι άνθρωποι ακούνε φανταστικές ιστορίες και παραμύθια από την αρχή της ύπαρξής τους. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι νομίζουν πως η ζωή υποτίθεται ότι πρέπει να ακολουθεί τις νόρμες των παραμυθιών. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.”

Ζωγράφισε μια κενή γραφική παράσταση στον πίνακα, όπως βλέπουμε παρακάτω:

Ο χρόνος πάει από τα αριστερά προς τα δεξιά. Η ευτυχία από κάτω προς τα πάνω.

Είπε, “Ας μελετήσουμε μια πολύ κοινή πλοκή. Την ιστορία της Σταχτοπούτας.”

Αρχίζει με την απαίσια ζωή της μαζί με τις κακίστρες τις αδερφές της, όπου ξύνει και τρίβει το τζάκι. Κατόπιν δέχεται την πρόσκληση για το χορό! Τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν καλά. Έπειτα η νονά-νεράιδα της φτιάχνει το φόρεμα και την άμαξα. Ακόμη καλύτερα! Στη συνέχεια πάει στο χορό και χορεύει με τον πρίγκηπα! Υπέροχα! Αλλά μετά φτάνουν τα μεσάνυχτα. Πρέπει να φύγει. Κρίμα. Θλίψη. Πίσω στο καταγώγιο και στο τρίψιμο του τζακιού. Όμως δεν είναι τόσο χάλια όσο πριν, επειδή έχει να θυμάται την υπέροχη εμπειρία που έζησε. Έπειτα ο πριγκηπας την βρίσκει και ο παράγοντας της ευτυχίας εκτοξέυεται! Έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

“Ο κόσμος τη λατρεύει αυτή την ιστορία! Η πλοκή αυτή έχει γραφτεί άπειρες φορές σε χιλιάδες παραμύθια μυθιστορήματα και σενάρια σε όλο τον κόσμο. Και λόγω αυτού, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ιστορία της ζωής τους θα πρέπει να εξελίσσεται κάπως έτσι.”

Καθάρισε τον πίνακα και είπε, “Τώρα ας δούμε μια άλλη δημοφιλή πλοκή: την καταστροφή.”

Είναι μια συνηθισμένη μέρα, σε μια συνηθισμένη πόλη. Αλλά κάτι τρομερό συμβαίνει! Ένα παιδάκι πέφτει μέσα στο φρεάτιο! Όλη η πόλη μαζεύτηκε για να βοηθήσει να το σώσουν. Παλιές άτυχες ιστορίες ακούγονται από τους γηραιότερους, αλλά φαίνονται ασήμαντες μπροστά σ’ αυτή τη νέα τραγωδία. Οι όποιες παλιές διαφορές γεφυρόνονται όσο οι άνθρωποι μοχθούν μαζί. Το παιδάκι τελικά σώζεται και όλα είναι καλά. Όμως παρατηρήστε ότι είναι λίγο καλύτερα από πριν, τώρα που το συμβάν τους έφερε όλους πιο κοντά.

“Ο κόσμος τη λατρεύει κι αυτή την ιστορία! Η πλοκή αυτή έχει γραφτεί άπειρες φορές σε χιλιάδες παραμύθια μυθιστορήματα και σενάρια σε όλο τον κόσμο. Και λόγω αυτού, οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ιστορία της ζωής τους θα πρέπει να εξελίσσεται κάπως έτσι.”

Μόνο που το πρόβλημα είναι ότι η ζωή της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων είναι κάπως έτσι…

Οι ζωές μας προχωρούν καθώς συμβαίνουν φυσιολογικά πράγματα. Λίγο προς τα πάνω, λίγο προς τα κάτω, αλλά τίποτα που να αξίζει να γραφτεί στην ιστορία. Τίποτα τόσο συναρπαστικό, ή τόσο τρομερό που θα το αφηγούνται σε ιστορίες για αιώνες.

“Όμως επειδή μεγαλώσαμε περιστοιχισμένοι από συναρπαστικές ιστορίες και παραμύθια σε βιβλία και ταινίες, νομίζουμε ότι και οι ζωές μας θα πρέπει να είναι γεμάτες με τρελά σκαμπανεβάσματα! Έτσι οι άνθρωποι προσποιούνται ότι υπάρχει δράμα, εκεί που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα.
Προσπαθούμε να δούμε τη ζωή μας σαν ένα παραμύθι!”