Μου αρέσει όταν ανακαλύπτω κάτι το οποίο μου διέφευγε πολύ καιρό. Άλλοι λένε πως είμαι γενικά συλλέκτης trash info. Άλλοι λένε πως απλά ασχολούμαι με λεπτομέρειες που δεν έχουν ουσία. Έτυχε και άκουσα ένα φοβερό τραγούδι σήμερα στον αγαπημένο μου offradio.gr, για τον οποίο θα μιλήσω πολύ σύντομα σε νέο post. Το τραγούδι λεγόταν Struggle for pleasure και ήταν δημιουργία των Bluchel & Von Deylen. Μου φάνηκε πολύ γνωστή η μελωδία και άρχισα να το ψάχνω. Ακολουθήστε μαζί μου λοιπόν τα ίχνη του τραγουδιού αυτού και θα εκπλαγείτε, όπως και εγώ.

Το τραγούδι το οποίο προέρχεται από το άλμπουμ Bi-Polar (2004) είναι καρπός της συνεργασίας δυο πολύ σημαντικών καλλιτεχνών της ηλεκτρονικής σκηνής: του Harald Bluchel -γνωστότερου παλαιότερα και ως Cosmic Baby- ενός από τα σημαντικότερα ονόματα της παγκόσμιας techno σκηνής μεταξύ 1992-1996, ο οποίος αποφάσισε να την εγκαταλείψει λίγο πριν την μεγάλη της εμπορική “έκρηξη” και να αναζητήσει νέες κατευθύνσεις στο πεδίο σύζευξης της κλασικής και ηλεκτρονικής μουσικής και του Christopher Von Deylen, υπεύθυνου για το πολύ πετυχημένο, τα τελευταία χρόνια, project των Schiller. Πρόκειται για διασκευή μια υπέροχης σύνθεσης ενός Βέλγου συνθέτη, που ονομάζεται Wim Mertens. Το τραγούδι αυτό χρησιμοποιήθηκε αρχικά σαν σήμα σε βέλγικο πάροχο τηλεφωνίας, αλλά σύντομα έγινε το άκουσμα κατατεθέν του καλλιτέχνη. Και εκεί αρχίζουν τα μπερδέματα. Εκτός από τους Bluchel & Von Deylen οι οποίοι το διασκέυασαν το 2004, αρκετά χρόνια πριν, το θέμα του τραγουδιού έμελε να χρησιμοποιηθεί σε μια σύνθεση η οποία για μένα είναι ο ύμνος της κλασσικής Trance σκηνής, όλων των εποχών. Οι Energy 52, οι οποίοι αποτελούνται από τον Kid Paul και (ποιόν άλλον) τον Harald Bluchel, οραματίζονται και συνθέτουν το best trance anthem ever: Cafe del Mar!

Από το 1983, η αρχική κλασσική σύνθεση ρεμιξάρεται σε ηλεκτρονική trance τ0 1990, ακολουθούν δεκάδες remix μέχρι το 2000 και στη συνέχεια, ο αρχικός πρααγωγός το ξανακάνει chillout το 2004 και μας θυμίζει πως όταν μια μελωδία είναι κλασσική, τότε μπορεί να επαναλαμβάνεται σε οποιαδήποτε μορφή για πολλά χρόνια.

Χαίρομαι που επιβεβαιώνεται άλλη μια μου θεωρία, με βάση την οποία δεν υπάρχει ωραίο και μη ωραίο είδος μουσικής, αλλά ωραία απλά μουσική.

Παρακολουθήστε την πορεία του τραγουδιού στα βίντεο που ακολουθούν…