Κάθε γκίκουλο που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να μην είναι 24/7 πάνω από μια οθόνη. Πρέπει να κυκλοφορεί και έξω, να πιάνει τους ρυθμούς της πόλης, να παρατηρεί τους ανθρώπους, να δοκιμάζει νέα πράγματα…

Έτσι και εγώ. Αγαπημένη μου βόλτα είναι αυτή στο κέντρο της Αθήνας, γύρω από την Ακρόπολη… Είπα λοιπόν τις προάλλες να κατέβω από νωρίς να βολτάρω, να απολαύσω λίγο την φανταστική και διαυγή ατμόσφαιρα που είχε και να περάσω το απόγευμα και βράδυ μου στο κέντρο. Έχω ήδη διαγράψει από το μυαλό μου και την κλήση (80 ευρώ) που έφαγα για παρκάρισμα και συνεχίζω στα ενδότερα…

Αποφάσισα να κάτσω και σε μια ταβερνούλα για την οποία έχω ακούσει πολύ καλά λόγια. Ακριβώς δίπλα στον παλιό και κλασσικό κινηματογράφο του Θησείου, βρίσκεται το Φίλοιστρον. Ο τίτλος παραπέμπει σε αυτούς που αγαπάνε τον οίστρο. Και πως να μην τον αγαπάνε αφού ανεβαίνοντας στην απολαυστική του ταράτσα, απολαμβάνεις μια από τις καλύτερες θέες σε όλη την Αθήνα. Από την μια η φωτισμένη Ακρόπολη και από την άλλη ο Λυκαβηττός, αλλά και όλα τα αρχαία και νέα μνημεία της πανέμορφης αυτής πόλης, είναι εντυπωσιακά.

Καταρχάς, να κάνω μια παρένθεση και να σημειώσω πως δεν κάνω διαφήμιση, απλά στα πλαίσια της αναβάθμισης και εμπλουτισμού του blog, αποφάσισα να κάνω μικρές και χρήσιμες παρουσιάσεις μαγαζιών που επισκέπτομαι. Η ιδέα δεν είναι πρωτότυπη, στο siteseein το κάνουν καιρό και αποφάσισα να τους μιμηθώ. Κλείνει η παρένθεση.

Πάμε λοιπόν στις εντυπώσεις. Αρχικά η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καλή αν και τα τραπέζια αρκετά για το μέγεθος του χώρου (και όλα γεμάτα). Αν ήμασταν μεγάλη παρέα, θα είχαμε πρόβλημα, καθώς από ότι κατάλαβα πάνω από τέσσερα άτομα χωρίς κράτηση δεν παίζει να βρείς ελεύθερο τραπέζι. Τελικά βολευτήκαμε (2 άτομα) και σε αυτό μας βοήθησε πολύ και η εξαιρετική εξυπηρέτηση του προσωπικού. Όπως εξαιρετική ήταν και η ταχύτητα που σερβιριστήκαμε. Επίσης μου έκανε εντύπωση πως στο πίσω μέρος του χώρου είχαν τοποθετηθεί καθρέπτες, στους οποίους καθρεφτιζόταν η καταπληκτική θέα, σε περίπτωση που κάποιος καθόταν με πλάτη στην Ακρόπολη!

Το μενού δεν έιναι πολύ πλούσιο, αλλά τα πιάτα που δοκίμασα ήταν όλα σχεδόν εξαιρετικά. Πολύ καλομαγειρεμένα, ικανοποιητικές μερίδες και πολύ ιδιαίτερες γεύσεις. Θα βρείτε πληθώρα τυριών και γενικά μην περιμένετε πολύ κρέας και παχιές μερίδες. Περισσότερο η ταβέρνα λειτουργεί σαν μεζεδοπωλείο στο οποίο σερβίρονται πιάτα για να συνοδεύσουν το κρασί ή το ούζο που θα επιλέξουμε σαν ποτό. Γλυκό δεν δοκίμασα, αλλά είδα όλους τριγύρω μου να δοκιμάζουν και υποθέτω πως και αυτό είναι καλό.

Και επειδή έχουμε και οικονομική κρίση και με το δίκιο τους ο καθένας θα πει “Ναι ρε commaz, αλλά εμείς είμαστε μεροκαματιάρηδες και βγάζουμε το ψωμί μας στην οικοδομή…“, έχω να σας πω πως από τις τιμές έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος. Περίμενα πολύ ακριβότερα πιάτα, δεδομένου πάντα πως το μαγαζί βρίσκεται σε απίθανο μέρος και έχει γενικά περίεργες γεύσεις που δεν βρίσκεις εύκολα σε άλλα μεζεδοπωλεία. Γενικά να υπολογίζετε για πλούσιο γεύμα γύρω στα 20-22 ευρώ ανά άτομο, ποσό που πιθανόν να μειωθεί αισθητά αν η παρέα μεγαλώσει. Δεν το βρίσκω φτηνό, αλλά ούτε και πολύ ακριβό.

Μόνο μελανό σημείο του μαγαζιού είναι το κρύο, το οποίο όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται όλο και περισσότερο αισθητό. Απαραιτήτως μπουφανάκι και μερικές φορές ίσως να μην είναι και αρκετό. Βέβαια, υπάρχει και κλειστός χώρος, στο ισόγειο, στον οποίο υποθέτω ότι όσο χειμωνιάζει θα μαζεύεται όλο και περισσότερος κόσμος, όμως η μαγεία είναι στην ταράτσα…

Να πάτε: Αν είστε με παρέα και το έτερον ήμισυ και θέλετε να φάτε διαφορετικά και ποιοτικά πιάτα με καταπληκτική θέα στο ομορφότερο μέρος της Αθήνας, μακριά από την βαβούρα της πόλης.

Να μην πάτε: Αν τα 20+ ευρώ που θα δώσετε σας φαίνονται πολλά και είστε κρυουλιάρηδες!