Περίμενα πολλές ημέρες αυτή το σημερινό πρωινό. Όχι ότι έχει κάτι ιδιαίτερο για κάποιο λόγο. Απλά οι συγκυρίες είναι τέτοιες που με κάνουν και νιώθω περίεργα.

Χτες, ήταν μια μέρα που έκλεισε ένα τεταρτημόριο ενός κύκλου. Λίγο ευχάριστα, λίγο δυσάρεστα, με πολύ άγχος στην αρχή, με πολύ ανακούφιση στη συνέχεια. Νιώθω πάντως λίγο απελευθερωμένος… Ξύπνησα διαφορετικά σήμερα το πρωί.

Και ανοίγοντας τα παράθυρα, σαν να έβλεπε τα όνειρα μου ο καιρός, μου έκανε το χατήρι!

Σαββατιάτικο πρωινό, με ψιλόβροχο και μουντό ουρανό. Ούτε κατά παραγγελία!

Είχα αποφασίσει να κάτσω μέσα, μετά από πολλές ημέρες να απολαύσω ένα χαλαρό πρωινό, χωρίς πίεση και σκοτούρες.

Δεν γίνεται… Ότι δουλειά έχω να κάνω, πρέπει να βγω να την κάνω τώρα! Είναι τεράστια ευκαιρία…

Κρίμα που δεν συμμερίζονται και άλλοι (ακούτε εκεί εσείς που κάποτε γυρνάγατε την Σκωτία;) αυτή την ιδιοτροπία μου.

Σας αφήνω… Τα υπόλοιπα θα γυρίσω να σας τα πώ βρεγμένος!