Ο καθηγητής μου συνηθίζει να λέει πώς όταν κρατάς πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, τελικά δεν καταφέρνεις τίποτα. Δυστυχώς στην περίπτωση μου, όχι μόνο κρατούσα πολλά καρπούζια, αλλά όπως τα κρατούσα, χωρίς την θέληση μου, ταυτόχρονα έπρεπε να κάνω και τον σερβιτόρο…

Αν με πιάνετε, καλώς… Αν όχι, πάλι καλώς!

Τελικά ο στρατός αποδείχθηκε μεγάλο αγκάθι στην ζωή μου. Όχι πως κακοπέρασα, το αντίθετο θα έλεγα, όμως ελαχιστοποιήθηκε ο ελεύθερος και δημιουργικός μου χρόνος. Σε αυτό αν προσθέσω και το γεγονός πως με 4000 λέξεις per day πάω πρόσω ολοταχώς την ολοκλήρωση της διατριβής μου, ε τότε, πώς να προλάβω να ασχοληθώ και με αυτό το άμοιρο το blog μου…;

Τέλος πάντων, επειδή η άδεια απολύσεως είναι πλέον πολύ κοντά και όχι μόνο, ελπίζω να έχω περισσότερο χρόνο (και όρεξη) να είμαι ξανά κοντά σας σε μια πιο μόνιμη βάση. Άλλωστε ενστερνίζομαι την ρήση “Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω”!

Τέρμα λοιπόν με την γκρίνια! Move On!

Τι θα γίνει σε αυτό το blog από εδώ και πέρα; Έχω στο μυαλό μου μια μικρή αναβάθμιση, αλλά ίσως αργήσει ακόμα. Αυτό που σίγουρα δεν θα αργήσει, είναι η νέα μου μουσική συλλογή, μιας και με ταρακούνησε λίγο και ο Jagg και κατάλαβα ότι έχω μείνει πίσω! Κατεβάστε την για προεόρτια…είναι φανταστική και πολύ pre-καλοκαιρινή!

Εμείς θα τα πούμε λίαν συντόμως, με ένα από τα πιο geek δωράκια που μπορώ να σας κάνω…